PoČela sa radom srednja muziČka Škola u naŠem gradu

SARADNJOM CIJELE ZAJEDNICE OSTVAREN VIŠEDECENIJSKI SAN
 

Decenije čekanja, rada u skučenom prostoru, neizvjesnosti, konačno su se ove godine isplatile. Trebinje je nakon 55 godina dobilo i srednju muzičku školu, a 7. septembar 2009., kada je i zvanično počela sa radom, u nekim budućim monografijama značiće prekretnicu i za naš grad, ali i regiju. I nisu zbog toga sretni samo oni čiji je život posvećen muzici. Jer, čini se da cijela naša javnost nikada nije bila složnija u nastojanju da se, prvi put u istoriji, talentovanim generacijama pruži mogućnost da u svom gradu pohađaju i muzičku školu srednjeg nivoa obrazovanja.

Mnogi mladi talenti iz našeg grada nisu imali takvu priliku. Želju za nastavkom muzičkog obrazovanja potisnula je realnost - udaljenost od skoro 100 km do najbliže srednje muzičke škole y Kotoru, odnosno preko 250 km do Istočnog Sarajeva, gdje je najbliža ustanova ovog nivoa muzičkog obrazovanja u Republici Srpskoj. Daljina, ali i neohodni dodatni troškovi za pohađanje srednje škole van rodnog mjesta učinili su svoje. Od desetak talentovanih u generaciji, muzičko obrazovanje nastavilo bi jedno, dvoje. I to se, na žalost, ne može nadomjestiti.

Ipak, razloga za radovanje itekako ima 227 učenika osnovne, odnosno prvih 17 srednjoškolaca u Javnoj ustanovi Muzička škola "Trebinje". Jedini uslov za upis u srednju muzičku školu je položen prijemni ispit, a dodatne troškove srednjoškolci ove ustanove, osim upisnine od 50 KM, nemaju.

DOŠLA SAM DA POMOGNEM

U zgradi obojenoj u žuto, u krugu bivše kasarne, mir novembarskog popodneva remete jedino umilni zvuci klavira. Prva, druga, tako, prva, druga, pazi, čujemo u prizemlju uputstva možda nekom novom Pogoreliću. Desno, niz hodnik, čas solfeđa drži mlada Bojana Vrtikapa, apsolvent Muzičke akademije u Beogradu, na smjeru muzikologija. Učenik nekadašnje Osnovne muzičke škole Trebinje sada predaje u Javnoj ustanovi Muzička škola "Trebinje". Srednju muzičku školu je završila u Beogradu.

- Tada nije bilo srednje muzičke škole u Trebinju, samo pojedini iz moje generacije, a bilo je talentovanih, otišli su dalje. Sjećam se, od moje generacije Nataša Hajrović je otišla u Podgoricu, godinu starija Marina Popadić u Beograd. Ja nisam imala nedoumica, muzika je moj izbor. U Trebinju planiram da budem dok ne završim akademiju, a onda imam dosta mogućnosti sa muzikologijom - da radim u školi, radiju, televiziji, kao muzički kritičar, tu je i Muzikološki institut u Beogradu, vidjeću, bitno je da završim akademiju, kaže Bojana, koja je dan prije našeg razgovora uspješno položila još jedan ispit na beogradskoj muzičkoj akademiji.

- Zadovoljstvo je raditi u Trebinju, došla sam da pomognem jer najteže je prve godine, toliko ovom gradu i divnim ljudima u muzičkoj školi dugujem.

Kako ističe, nema problema sa učenicima kojima predaje tri predmeta: solfeđo, teoriju muzike i klavir.

- Djeca su zainteresovana, što je i razumljivo, jer ovo nije obavezna škola. Našu školu pohađaju djeca koja vole muziku, i onda je to sasvim drugačiji pristup. Mada, priznajem, manje vole solfeđo, ali teorija i praksa ni u muzici ne mogu jedno bez drugog.

Dunju Petkovsku iz Herceg Novog sreli smo u hodniku. Žuri na čas violine kod prof. Vesne Milojević. Pitamo je kako uspijeva da uskladi obaveze u trebinjskoj srednjoj muzičkoj školi i prvom razredu hercegnovske gimnazije.

- Sve se stigne kad nešto voliš. Nastavu u gimnaziji uvijek imam prijepodne, u Trebinje dolazim dva puta sedmično, tata me doveze. U osnovnoj sam bila vukovac, u gimnaziji mi takođe, za sada, ide odlično.

Dunjin tata je Makedonac i otud ovo neobično prezime, otkriva ova ljupka srednjoškolka. Jedina iz porodice ima umjetničke porive, a Trebinje je izabrala jer je uvijek privlačilo.

- Dobila sam dobre preporuke za školu u Trebinju, mislim da ću ovdje više napredovati nego u Kotoru. Zadovoljna sam nastavom, i bilo bi mi krivo da nisam upisala ovu školu, mada, priznajem, bilo je dileme.

Kaže da ima vlastitu violinu ali da ne vježba koliko bi trebalo. Nema vremena. Ipak, svakodnevno odvoji makar dva sata za vježbanje. Vikendom i više.

Dunja je imala dosta uspjeha u Školi za osnovno muzičko obrazovanje u Herceg Novom, sa triom violina osvojila je zlatnu, kao solista - nekoliko bronzanih medalja, a sa horom - srebrnu liru.

- Privlači me muzika, tako da mislim da ću i nakon srednje škole nastaviti da se njome bavim, kaže Dunja.

I AUTOSTOPOM  NA ČAS KLAVIRA

Među osnovcima u trebinjskoj muzičkoj školi Aleksandar Bokić je jedini koji putuje do škole. Dva puta sedmično prelazi 60 KM iz Qubinja na teorijske i časove klavira, kod prof. Jelene Kovačević. Uglavnom je tata Neđo zadužen za prevoz, pomognu i komšije, a jednom je čak bio primoran i da stopira. I nikad nije zakasnio na časove. A muzika je ovog učenika devetog razreda redovne, odnosno petog razreda osnovne muzičke škole obuzela u specifičnim okolnostima.

- Zbog mononukleoze (oboljenja jetre) mjesecima sam bio prikovan za krevet i razmišljao sam čemu da se posvetim kad ozdravim. Odlučio sam se za muziku i klavir. Oduvijek me muzika privlačila, iako se njome niko ne bavi u porodici. Prve dvije godine išao sam na privatne časove, kod prof. Branke Kozić, a onda sam krenuo u školu u Trebinju.

Kaže da je zadovoljan nastavom, mada mu bolje ide teorijski od instrumentalnog dijela. I ne bi ništa mijenjao.

- Nastavnici su super, a i škola. Sve mi se dopada.

Zna da svira i harmoniku, a kući ima i klavijature. Sa drugarima iz razreda u redovnoj školi često organizuju vesela druženja - on svira, ostali pjevaju. Kaže da se u Qubinju dalje muzičko obrazovanje svodi na privatne časove, jer nemaju muzičke školu, a ko želi više, najbliže je Trebinje.

Bez obzira na obaveze u muzičkoj školi, dobro uči, a već tri i po godine trenira fudbal.

- Ne znam još da li ću upisati srednju muzičku, razmišljam o tome. U Trebinju je moj stariji brat, koji ovdje ide u prvi razred saobraćajne škole, pa bismo mogli zajedno stanovati. ne znam, vidjećemo još, rekao nam je na kraju Aleksandar, koji sa poludugom smeđom kosom i šarmantnim osmijehom, ubijeđeni smo, već ima reputaciju zavodnika kod svojih vršnjakinja.

ZAJEDNIČKIM SNAGAMA SVE SE POSTIGNE

Prof. Borka Stupar, direktor Javne ustanove Muzička škola "Trebinje", dočekuje nas nasmijana u kancelariji ispunjenoj mirisom svježe ubranog jesenjeg cvijeća. Razloga za radost svakako ima. Kaže, nije bilo lako, ali zajedničkim snagama sve se postigne.

- Trebalo je truda i upornosti da se sve ovo postigne. Kad nam neko dođe u posjetu kaže - sve je novo, divno uređeno, blago vama. A samo mi znamo da se krenulo praktično od nule. Toliko smo čekali, ali nismo se predavali, bili smo uporni. Jer, Trebinje je odavno zaslužilo srednju muzičku školu. Toliko je talentovane djece koja žele više, a da je kvalitet na našoj strani, govore priznanja i nagrade. Decenijama je postala navika da sa takmičenja donosimo nagrade, bilo bi iznenađenje da ih ne bude. A svaka nagrada znači i talenat, ali i upornost, zalaganje, i odricanje, jer sva ta djeca idu i u redovnu školu. Takođe, da nije bilo saradnje između učenika, nastavnog osoblja i menadžmenta škole, ali i cijele naše lokalne zajednice, na čelu sa načelnikom, dr Dobroslavom Ćukom, uz, naravno, podršku resornog ministarstva i ministra Antona Kasipovića, ne bismo uspjeli, i srednja muzička škola bi u Trebinju još uvijek bila samo neostvareni san. Da ne zaboravim i novinare iz našeg grada koji su od prvog trenutka bili uz nas, pokrenuvši pravu medijsku kampanju za otvaranje škole, a sa kojima, inače, imamo izvanrednu saradnju.

BILO BI POTREBNO DA SE NASTAVA

ODVIJA NA JEDNOJ LOKACIJI

Kako Stupareva ističe, nastava za opšteobrazovne predmete održava se u starom, adaptiranom objektu škole u Policama, površine 200 metara kvadratnih, a za stručne predmete - u 570 kvadrata novog prostora u jednoj od zgrada bivše kasarne.

-  Bilo bi potrebno da se nastava odvija na jednoj lokaciji. S tim u vezi, imamo načelan dogovor sa ministrom Antonom Kasipovićem, koji je skoro boravio u našem gradu, da će ovo pitanje biti riješeno u dogledno vrijeme, a do tada smo primorani da nastavu organizujemo na dva mjesta.

Stupareva priznaje da je, iako je bilo potrebno prilično truda, raspored nastave za osnovce i srednjoškolce Javne ustanove Muzička škola "Trebinje",  usklađen tako da njeni učenici uglavnom imaju nastavu dva, najviše tri puta sedmično, i to po sistemu spajanja časova teorijskog i instrumentalnog dijela nastave u jednom danu, kao i da je nastavni kadar obezbijeđen.

- Usklađivanje je teško zbog individualne nastave, jer se u redovnoj, opšteobrazovnoj školi nastava odvija za 20-30 đaka u razredu, a kod nas, kada je u pitanju instrumetalni dio, uvijek je odnos jedan profesor - jedan učenik. Moram istaći da smo ove godine, uz 14 stalno zaposlenih profesora, honorarno angažovanje profesora gitare iz Herceg Novog i našeg profesora klavira u penziji Georgine Šotre, te angažovanje profesora iz trebinjskih srednjih škola za opšteobrazovne predmete, obezbijedili neophodan nastavni kadar, a u budućnosti, naša škola ima potrebu za profesorom gitare i klavira. Ove godine, od 17 srednjoškolaca, na teorijskom smjeru je upisano njih 12, na instrumentalnom pet, od toga je na odsjeku violine troje, a na odsjeku harmonike - dvoje. Za odsjeke gitare i klavira nije bilo interesovanja. U ovoj školskoj godini imamo ukupno tri učenika koji nisu iz našeg grada, jednog osnovca iz Ljubinja ( na odsjeku za klavir), te dva sredoškolca - iz Herceg Novog (na odsjeku za violinu) i Gacka (na odsjeku za harmoniku). Interesantno je da većina naših srednjoškolaca uporedo ide i u još neku od trebinjskih srednjih škola.

Prema riječima Borke Stupar, učenici su itekako motivisani za rad, u cijeloj ustanovi vlada dobra atmosfera, i sa nestrpljenjem se očekuje republičko takmičenje u Banjaluci krajem marta, odnosno početkom aprila.

- Biće to vatreno krštenje za naše srednjoškolce, osnovci su se do sada dokazali, tu su priznanja i nagrade, a dobre rezultate očekujemo i od naših srednjoškolaca. Vrijedno radimo, u toku su interni časovi po klasama, koji će biti nastavljeni i u decembru, a na kraju prvog polugodišta održaćemo polugodišnji koncert.

Kako priznaje, muzička škola je skupa škola kada je u pitanju nabavka i održavanje instrumenata. Ipak, svake školske godine nastoji se da se koliko-toliko kupi neophodnih instrumenata.

- Od školskih participacija svake godine kupimo po jedan instrument, a ove smo kupili harmoniku za potrebe srednje škole, takođe, obavljeno je i štimanje i popravljanje instrumenata. U narednom periodu trebali bismo nabaviti harmoniku i gitaru za potrebe nastave u osnovnoj školi, i obnoviti klavire i pijanina, koji su prilično stari. Treba dosta sredstava za to. Ipak, s vremena na vrijeme bude donacija, jedna od njih su, recimo, dvije vrijedne violine, koje nam je poklonio trio Simonuti. Velika je to stvar za našu školu u ovim teškim vremenima i mi svim ljudima koji nam pomažu dugujemo veliku zahvalnost, ističe Stuparova.

Puna srca napuštamo nove prostorije muzičke škole u našem gradu, uz želju da će nas i srednjoškolci ove ustanove uskoro obradovati dobrim rezultatima na republičkom takmičenju u Banjaluci. Jer, svaka nagrada za talentovanu mladost Trebinja je najbolja potvrda dobrog ulaganja u budućnost.   

prostorno rjeŠenje?!

-         Opština Trebinje podržava otvaranje srednje muzičke škole u našem gradu i njen rad. Za sada nemamo jasan prijedlog kako bi funkcionisala Javna ustanova Muzička škola "Trebinje" u prostornom smislu, osim da se nastava i dalje odvija u starom objektu u Policama, kao i u dijelu zgrade u bivšoj kasarni, kaže načelnik Opštine Trebinje, dr Dobroslav Ćuk.

ŽENSKI KOLEKTIV

Muzička škola u Trebinju je gotovo u potpunosti ženski kolektiv. Od stalno zaposlenih, jedino profesor klavira i domar brane čast muškaraca.  Po prvi put u istoriji, muzička škola ima i pedagogoga, mladu Jelenu Živak. Kako kaže, zadovoljstvo je raditi u muzičkoj školi, problema sa učenicima nema, jer su to umjetničke duše, pa im ne pada na pamet da prave vragolije kao učenici u "običnim" školama.

poruke u ramu

Dok zidove kancelarija drugih direktora u našem gradu uglavnom krase vrijedne umjetničke slike, Borka Stupar je na centralnom zidu okačila uramljene poruke 17 maturanata školske 2008-2009.

- Hvala za sve godine provedene u muzičkoj školi, za pruženu podršku, strpljenje i ljubav... Bili ste jedna od smjernica u našem životu... Tri put URA za Borku... samo su neke od poruka, potpisanih 19.maja ove godine.

- Morala sam da uramim ove poruke, dirnule su me do suza, u povjerenju će Stuparova.

 Vlatka Musić